Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2010
Διαδήλωση . . . . . .
Διαδήλωση ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου .
Όχι στον αφανισμό της Μεσοχώρας - όχι στην εκτροπή του Αχελώου .
Το θέμα του κατακλυσμού της Μεσοχώρας αλλά και της εκτροπής του Αχελώου συνολικά, συνεχίζει να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Από την μία οι κάτοικοι της Μεσοχώρας έχουν ζητήσει από το ΣτΕ την ακύρωση του ν. 3734/2009, με τον οποίο ρυθμίζονται τα της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης όλης της Μεσοχώρας (το μεγαλύτερο μέρος της οποίας προβλέπεται να κατακλυσθεί). Η συζήτηση της προσφυγής, μετά από δύο αναβολές, έχει προσδιοριστεί για τις 15/3/2010. Οι διαδικασίες, όμως, της απαλλοτρίωσης προχωρούν, όπως και η αποψίλωση των εκτάσεων που πρόκειται να κατακλυσθούν.
Από την άλλη, οι πολύχρονοι αγώνες των κατοίκων της Μεσοχώρας, της Θεσσαλίας που αντιστέκεται, καθώς και του πανελλαδικού οικολογικού κινήματος υποστήριξης οδήγησαν σε μιαν, ακόμη, ακυρωτική απόφαση (αναστολή) του ΣτΕ. Σύμφωνα με αυτή, διατάσσεται προσωρινή αναστολή εργασιών, σε όλο το φάσμα των έργων της εκτροπής του Αχελώου, μέχρι να εκδοθεί η τελική απόφαση του ΣτΕ, σχετικά με τη νομιμότητα του περιβόητου ν. 3481/2006 του Σουφλιά, στον οποίο κατέφυγε για να δώσει μανδύα νομιμότητας στους περιβαλλοντικούς όρους της εκτροπής. Για το ίδιο θέμα, το ΣτΕ έχει απευθύνει σειρά προδικαστικών ερωτημάτων στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προκειμένου να εκδώσει την τελική του απόφαση.
Η νέα ηγεσία του ΥΠΕΚΑ έχει δηλώσει ότι η στάση του στο έργο της εκτροπής θα επανεξεταστεί, στο πλαίσιο των Σχεδίων Διαχείρισης, σύμφωνα με την Οδηγία 2000/60, την εκπόνηση των οποίων δεσμεύεται να αρχίσει άμεσα. Αξιοποιεί την (αναγκαία, σε κάθε περίπτωση) εκπόνηση των σχεδίων, αλλά και τη δικαστική εκκρεμότητα, για να αποφύγει να πάρει μια καθαρή πολιτική απόφαση κατά του έργου της εκτροπής. Και το χειρότερο:
Ενώ τα σχέδια διαχείρισης οφείλουν να εξετάσουν και τη χρήση των νερών για ενεργειακούς σκοπούς, το ΥΠΕΚΑ έσπευσε να προκαταλάβει το αποτέλεσμά τους, θεωρώντας δεδομένη την κατασκευή και λειτουργία των έργων της Μεσοχώρας, με το μανδύα της “πράσινης ενέργειας”. Με το αστήρικτο επιχείρημα ότι το φράγμα της Μεσοχώρας είναι ανεξάρτητο από την εκτροπή, κάτι που απέρριψε κατηγορηματικά και η πρόσφατη απόφαση αναστολής εργασιών από το ΣτΕ. Ενώ όφειλε να αναλάβει άμεσα νομοθετική πρωτοβουλία, τουλάχιστον, για την αναστολή έφαρμογής εκείνων των διατάξεων του ν. 3734/2009, που αφορούν στις απαλλοτριώσεις στη Μεσοχώρα. Ο δρόμος της υπεκφυγής και της μετάθεσης του προβλήματος, ο δρόμος του εξευμενισμού των υπέρμαχων της εκτροπής και οι, κατά κράτος, υποχωρήσεις (όπως στο θέμα της Μεσοχώρας) δεν προδίδουν ειλικρινή διάθεση για την αποτροπή του καταστρεπτικού έργου της εκτροπής του Αχελώου, από την ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, ούτε, φυσικά, από την κυβέρνηση στο σύνολό της.
Η κατασκευή και λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας σημαίνει μια διαρκή και μόνιμη απειλή για την υλοποίηση της εκτροπής του Αχελώου. Η σκέψη, λοιπόν, ότι η Μεσοχώρα μπορεί να θυσιαστεί στο βωμό ενός ευρύτερου συμβιβασμού στο θέμα της εκτροπής είναι εξωπραγματική και απαράδεκτη και θα πρέπει να εγκαταλειφθεί το συντομότερο δυνατό.
Απαιτούμε:
να ακυρωθεί το έργο της εκτροπής του Αχελώου και του φράγματος της Μεσοχώρας .
Διαδηλώνουμε:
την Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010, στις 6 μ.μ., στα Προπύλαια, στην Αθήνα
Πανελλαδική κίνηση ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου
Όχι στον αφανισμό της Μεσοχώρας - όχι στην εκτροπή του Αχελώου .
Το θέμα του κατακλυσμού της Μεσοχώρας αλλά και της εκτροπής του Αχελώου συνολικά, συνεχίζει να βρίσκεται στην επικαιρότητα. Από την μία οι κάτοικοι της Μεσοχώρας έχουν ζητήσει από το ΣτΕ την ακύρωση του ν. 3734/2009, με τον οποίο ρυθμίζονται τα της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης όλης της Μεσοχώρας (το μεγαλύτερο μέρος της οποίας προβλέπεται να κατακλυσθεί). Η συζήτηση της προσφυγής, μετά από δύο αναβολές, έχει προσδιοριστεί για τις 15/3/2010. Οι διαδικασίες, όμως, της απαλλοτρίωσης προχωρούν, όπως και η αποψίλωση των εκτάσεων που πρόκειται να κατακλυσθούν.
Από την άλλη, οι πολύχρονοι αγώνες των κατοίκων της Μεσοχώρας, της Θεσσαλίας που αντιστέκεται, καθώς και του πανελλαδικού οικολογικού κινήματος υποστήριξης οδήγησαν σε μιαν, ακόμη, ακυρωτική απόφαση (αναστολή) του ΣτΕ. Σύμφωνα με αυτή, διατάσσεται προσωρινή αναστολή εργασιών, σε όλο το φάσμα των έργων της εκτροπής του Αχελώου, μέχρι να εκδοθεί η τελική απόφαση του ΣτΕ, σχετικά με τη νομιμότητα του περιβόητου ν. 3481/2006 του Σουφλιά, στον οποίο κατέφυγε για να δώσει μανδύα νομιμότητας στους περιβαλλοντικούς όρους της εκτροπής. Για το ίδιο θέμα, το ΣτΕ έχει απευθύνει σειρά προδικαστικών ερωτημάτων στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, προκειμένου να εκδώσει την τελική του απόφαση.
Η νέα ηγεσία του ΥΠΕΚΑ έχει δηλώσει ότι η στάση του στο έργο της εκτροπής θα επανεξεταστεί, στο πλαίσιο των Σχεδίων Διαχείρισης, σύμφωνα με την Οδηγία 2000/60, την εκπόνηση των οποίων δεσμεύεται να αρχίσει άμεσα. Αξιοποιεί την (αναγκαία, σε κάθε περίπτωση) εκπόνηση των σχεδίων, αλλά και τη δικαστική εκκρεμότητα, για να αποφύγει να πάρει μια καθαρή πολιτική απόφαση κατά του έργου της εκτροπής. Και το χειρότερο:
Ενώ τα σχέδια διαχείρισης οφείλουν να εξετάσουν και τη χρήση των νερών για ενεργειακούς σκοπούς, το ΥΠΕΚΑ έσπευσε να προκαταλάβει το αποτέλεσμά τους, θεωρώντας δεδομένη την κατασκευή και λειτουργία των έργων της Μεσοχώρας, με το μανδύα της “πράσινης ενέργειας”. Με το αστήρικτο επιχείρημα ότι το φράγμα της Μεσοχώρας είναι ανεξάρτητο από την εκτροπή, κάτι που απέρριψε κατηγορηματικά και η πρόσφατη απόφαση αναστολής εργασιών από το ΣτΕ. Ενώ όφειλε να αναλάβει άμεσα νομοθετική πρωτοβουλία, τουλάχιστον, για την αναστολή έφαρμογής εκείνων των διατάξεων του ν. 3734/2009, που αφορούν στις απαλλοτριώσεις στη Μεσοχώρα. Ο δρόμος της υπεκφυγής και της μετάθεσης του προβλήματος, ο δρόμος του εξευμενισμού των υπέρμαχων της εκτροπής και οι, κατά κράτος, υποχωρήσεις (όπως στο θέμα της Μεσοχώρας) δεν προδίδουν ειλικρινή διάθεση για την αποτροπή του καταστρεπτικού έργου της εκτροπής του Αχελώου, από την ηγεσία του ΥΠΕΚΑ, ούτε, φυσικά, από την κυβέρνηση στο σύνολό της.
Η κατασκευή και λειτουργία του φράγματος της Μεσοχώρας σημαίνει μια διαρκή και μόνιμη απειλή για την υλοποίηση της εκτροπής του Αχελώου. Η σκέψη, λοιπόν, ότι η Μεσοχώρα μπορεί να θυσιαστεί στο βωμό ενός ευρύτερου συμβιβασμού στο θέμα της εκτροπής είναι εξωπραγματική και απαράδεκτη και θα πρέπει να εγκαταλειφθεί το συντομότερο δυνατό.
Απαιτούμε:
να ακυρωθεί το έργο της εκτροπής του Αχελώου και του φράγματος της Μεσοχώρας .
Διαδηλώνουμε:
την Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010, στις 6 μ.μ., στα Προπύλαια, στην Αθήνα
Πανελλαδική κίνηση ενάντια στην εκτροπή του Αχελώου
Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010
Ο Καλλικράτης δεν ξέρει από βουνά .
Ορεινός Δήμος Πίνδου (Αμφικτιονία Ορεινών Κοινοτήτων Πίνδου) .
Α. Ο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ», Η ΠΡΟΤΑΣΗ Η Κυβέρνηση άνοιξε τον διάλογο ή, αν θέλετε, την Δημόσια Διαβούλευση για τις αλλαγές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, τη νέα σχέση της με την κεντρική Διοίκηση και τις συνακόλουθες αλλαγές στην κεντρική Διοίκηση. Το κωδικό-συμβολικό όνομα: Καλλικράτης.
Από το κράτος των πόλεων στην Πόλη-Κράτος και ξανά πίσω με πλήθος θεσμικών μεταβολών, πολιτικών στοχεύσεων, επικοινωνιακών κινήσεων και συμβολισμών.
Για την ώρα, η Διαβούλευση φαίνεται να περιορίζεται ανάμεσα στην Κυβέρνηση, τα κόμματα και τους εν ενεργεία τοπικούς άρχοντες (των οποίων η άποψη, σίγουρα, έχει την ειδική βαρύτητά της).
Η μεταφορά αρμοδιοτήτων και οικονομικών πόρων είναι τα κυρίαρχα θέματα, αλλά το βλέμμα και οι δεύτερες σκέψεις στρέφονται στο «διά ταύτα» της χωροταξικής μεταβολής, στον σχεδιασμό του νέου Αυτοδιοικητικού Χάρτη.
Και το μέγα ερώτημα είναι: θα επαναληφθούν τα «λάθη» που συνόδευσαν τον σχεδιασμό του «Καποδίστρια» (δηλαδή κριτήρια κομματικού-εκλογικού ενδιαφέροντος και συμφέροντος, κυρίως) ή θα πρυτανεύσουν πιο κοινωνικά και πιο αναπτυξιακά κριτήρια στις νέες συγχωνεύσεις;
Η μεγάλη ανησυχία, βέβαια, είναι η στάση των πολιτών: καιροφυλαχτούν, άραγε, ή έχουν αποφασίσει εκ των προτέρων ότι η όποια συμμετοχή τους στον διάλογο ή η όποια αντίδρασή τους θα πέσει στο κενό προαποφασισμένων εξελίξεων;
Όσο, όμως, εμείς δεν κινητοποιούμαστε τόσο οι καλές προθέσεις –διότι υπάρχουν και τέτοιες- δεν θα επαρκούν για να εμποδίσουν πολιτικά αποτελέσματα που βάζουν την καθημερινότητά μας, αλλά και το μέλλον, σε ατραπούς αλλότριων σχεδιασμών. Έχουμε γίνει, πολλές φορές στο παρελθόν, μάρτυρες σχεδιασμών, που αφορούν τη ζωή μας, και οι οποίοι έγιναν μέσα σε κλειστά γραφεία και πάνω σε χάρτες μικροκομματικών, προσωπικών ή τεχνοκρατικών συμφερόντων.
Η παρούσα παρέμβαση γίνεται στο πλαίσιο της συμμετοχής στον προβληματισμό με την θετική παρουσίαση της ακόλουθης πρότασης:
Η ιστορική ευκαιρία να δημιουργηθεί ένας μεγάλος αμιγής ΔΗΜΟΣ του ορεινού τόξου της ΠΙΝΔΟΥ είναι ΤΩΡΑ!
Προτείνουμε λοιπόν να δημιουργηθεί ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΟΡΕΙΝΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΠΙΝΔΟΥ:
Θα είναι ένας αμφικτιονικός (ομοσπονδιακός) Δήμος μερικοτέρων ομάδων προκαποδιστριακών κοινοτήτων είτε όπως αυτές (οι ομάδες) διαμορφώθηκαν με το σχέδιο «Καποδίστριας», είτε με νέα μερική ή μεγαλύτερη ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ. Η 12ετής καποδιστριακή περίοδος είναι σίγουρο ότι συσσώρευσε πολύτιμες εμπειρίες οι οποίες πρέπει να αξιοποιηθούν και να συνδιαμορφώσουν τη νέα αυτοδιοικητική εποχή. Το νέο σχέδιο, αξιοποιώντας τις εμπειρίες, οφείλει να κινηθεί στην κατεύθυνση να άρει τις όποιες δυσλειτουργίες αλλά και αντιθέσεις έχουν καταγραφεί και να διευκολύνει τη δημιουργία δυναμικής ανάπτυξης, συγκεντρώνοντας την επιδοκιμασία του συνόλου των πολιτών.
Σήμερα τόσον οι τοπικοί άρχοντες όσο και η πλειοψηφία των πολιτών για ένα πράγμα είμαστε σίγουροι ότι συμφωνούν απόλυτα: ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ η σημερινή διευρυμένη ή μη ορεινή ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ή ο σημερινός ορεινός ΔΗΜΟΣ της ευρύτερης περιοχής της ΠΙΝΔΟΥ να αποτελέσει με το σχέδιο «Καλλικράτης» ΠΡΟΣΑΡΤΗΜΑ οποιουδήποτε αστικού ΔΗΜΟΥ (είτε Πύλης, είτε Καλαμπάκας, είτε άλλου).
Υπάρχουν κάποια βασικά επιχειρήματα που καθοδηγούν την πρότασή μας και τα οποία παρουσιάζουμε:
1.Στο σύνολό τους οι προκαποδιστριακές κοινότητες που θα απαρτίζουν τον ΟΡΕΙΝΟ ΔΗΜΟ ΠΙΝΔΟΥ σχεδόν δεν έχουν εδώ και πολλά χρόνια ΜΟΝΙΜΟΥΣ κατοίκους. Αυτό είναι ένα εξαιρετικής σπουδαιότητας κοινό χαρακτηριστικό που επιβάλει ξεχωριστή μεταχείριση και σχεδιασμό όχι μόνο για τα χωριά της περιοχής που συζητάμε, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις στον ελλαδικό χώρο.
2.Στα πλαίσια αυτού του Δήμου οι διαμερισματικοί σχηματισμοί θα απολαμβάνουν καθεστώς σχετικής αυτονομίας. Η ομόσπονδη φύση διοίκησης και λειτουργίας, εκ των πραγμάτων, είναι σε θέση να υποδεχτεί τις όποιες ιστορικά διαμορφωμένες ιδιαιτερότητες και τους όποιους τοπικισμούς και ταυτόχρονα να επιτρέπει συνολικό αναπτυξιακό σχεδιασμό.
3. Τα όρια του Δήμου θα αντιστοιχούν, κατά το μάλλον ή ήττον, στα όρια ενός ΕΝΙΑΙΟΥ ΓΕΩΦΥΣΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ. Του χώρου των μεγάλων ορεινών όγκων της Πίνδου που φιλοξενούν στα σπλάχνα τους τη μεγάλη κοιλάδα του Αχελώου και τις κοιλάδες των τροφοδοτών ποταμών του.
Η καποδιστριακή συνένωση επέφερε τη διοικητική πολυδιάσπαση του χώρου και έτσι στέρησε στους επί μέρους όμορους αυτοδιοικητικούς σχηματισμούς (Κοινότητες ή Δήμους) το ισχυρό μέσο να αναδείξουν, συνολικά, την διαφορετικότητα, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα και να διεκδικήσουν αποτελεσματικά ικανές χρηματοδοτήσεις αξιοποίησης της ούτως ή άλλως υψηλής φυσικής και πολιτισμικής αξίας περιοχής. Και αυτό έγινε ακόμα πιο δύσκολο καθώς δεν συνέπεσαν οι αναπτυξιακές προτεραιότητες τους και οι συνεργασίες τους δεν ήταν πάντα ευχερείς ή επιθυμητές.
4. Ο Δήμος αυτός αποκτά αντικειμενικά ΕΝΙΑΙΑ και ΚΟΙΝΗ αναπτυξιακή λογική και κυρίως προϋποθέσεις ισόρροπης ανάπτυξης. Επίσης μπορεί να βάλει το πλαίσιο, τις προδιαγραφές και να ορίσει τη μέγιστη ποσότητα ανάπτυξης για την προστασία του περιβάλλοντος της Πίνδου.
B. Ο «ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ» .
Ο Νόμος 2539/1997 «Ιωάννης Καποδίστριας» περί «συγκρότησης της Πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης» αποτέλεσε ιστορική τομή.
Ήταν μια τολμηρή και αποφασιστική μεταρρύθμιση, καθώς δημιουργήθηκαν νέες αυτοδιοικητικές μονάδες προσαρμοσμένες περισσότερο στις σύγχρονες ανάγκες που απαιτούσαν ευρύτερο φάσμα παροχής υπηρεσιών στους πολίτες.
Η σύγχρονη εποχή επέβαλε έναν καινούριο χάρτη Δήμων και Κοινοτήτων, ο οποίος να χωρά ευρύτερους σχεδιασμούς ανάπτυξης και συμβίωσης.
Έπρεπε να περάσουμε από τη λογική του μικρού στη λογική του ανθεκτικότερου μεγάλου, χωρίς, όμως, να θυσιαστούν οι ιδιαιτερότητες.
Έπρεπε ακόμη να τεθεί το θεσμικό πλαίσιο για να υποδεχθεί τις χρηματοδοτήσεις των μεγάλων ευρωπαϊκών προγραμμάτων.
Κάπως έτσι προέκυψε Διευρυμένη Κοινότητα Νεράιδας, Διευρυμένη Κοινότητα Ασπροποτάμου, Δήμος Πινδαίων, Δήμος Αιθήκων, Δήμος Καστανιάς, Κοινότητα Μυροφύλλου αλλά και Κοινότητα Θεοδωριανών.
Υπάρχει ένα πρώτο συμπέρασμα: Όσοι πήραν τότε τις αποφάσεις σίγουρα δεν είχαν σαν βάση κάποιο επεξεργασμένο σχέδιο ανάπτυξης, αντιστοιχισμένο στα γεωγραφικά όρια των νέων Δημοτικών και Κοινοτικών σχηματισμών!
Σίγουρα είχαν διάφορους λόγους για κάθε περίπτωση, παίχτηκε ένα παιχνίδι πολιτικών συσχετισμών, έγιναν διάφορες χάρες σε κάποιους, πρυτάνευσαν λοιπόν συγκυριακές σκοπιμότητες και, όχι, ενδεχομένως, αρνητικές σε όλες τις περιπτώσεις.
Τότε, λοιπόν, τέθηκε το μεγάλο πολιτικό ζήτημα της αποδοχής της συνένωσης με εκχώρηση μέρους της προηγούμενης «δημοτικής» ή «κοινοτικής» συνείδησης, σαν γονιδιακό υλικό προκειμένου να συγκροτηθεί το πρώτο κύτταρο αντίληψης διευρυμένης συνύπαρξης.
Σήμερα θα είναι λάθος να τεθεί το ίδιο πολιτικό ζήτημα. 12 χρόνια «Καποδιστριακής» ζωής διαμόρφωσαν δυναμικές συνύπαρξης και ανάπτυξης, κυρίως όμως ώριμες συνειδήσεις, σε πολλές περιπτώσεις ώστε να απαιτούνται πιο κοινωνικά και πιο αναπτυξιακά κριτήρια για νέες συνενώσεις και πιο προωθημένα «μοντέλα» λειτουργίας των αυτοδιοικητικών σχηματισμών.
Κυρίως όμως απαιτείται η αποφυγή καταστροφικών λαθών ή μεθοδεύσεων και η διόρθωση των στρεβλώσεων του καποδιστριακού μοντέλου.
Γ. Η ΕΡΗΜΩΣΗ ΤΩΝ ΟΡΕΙΝΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΜΑΣ - Η ΠΑΛΙΝΟΣΤΗΣΗ – Η ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΜΑΣ - Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ
Είναι αυτονόητο, πιστεύουμε, προκειμένου να συζητήσουμε ή ακόμη περισσότερο να αποφασίσουμε για την ΟΡΕΙΝΗ ΠΙΝΔΟ ότι χρειάζεται να διαμορφώσουμε καθαρές και ρεαλιστικές εικόνες για τα πιο πάνω βασικά ζητήματα, καθαρές και ρεαλιστικές εικόνες για το μέλλον.
I. Η ερήμωση των χωριών, ιστορικά, αποτέλεσε μια μακροχρόνια και βασανιστική διαδικασία εγκατάλειψης της προγονικής εστίας με σκοπό την αναζήτηση καλύτερης βιοποριστικής τύχης στα αστικά κέντρα αλλά και στο εξωτερικό. Διαδικασία η οποία έφερε το στίγμα της σύγκρουσης ανάμεσα στην επιτακτική ανάγκη της επιβίωσης -η οποία είχε καταστεί πλέον αρκετά δυσχερής στα χωριά μας-και τις αγκυλώσεις που δημιουργούσε η ιδεολογία της ορεινής οικογένειας αλλά και ο τρόπος ζωής του ορεινού ανθρώπου.
II. Στον αντίποδα αυτής της διαδικασίας ερήμωσης βρίσκεται σήμερα το ΟΡΑΜΑ της παλινόστησης, της επανακατοίκησης και του ζωντανέματος των ορεινών χωριών. Εδώ, λοιπόν, τίθεται το καίριο ερώτημα: η νοσταλγία για την ορεινή πατρίδα, όσο ισχυρή και αν είναι, από μόνη της συνιστά ικανή και αναγκαία συνθήκη παλινόστησης και μετεγκατάστασης;
Η απάντησή μας είναι ΟΧΙ. Η εικόνα των ορεινών χωριών με μόνιμους κατοίκους χειμώνα-καλοκαίρι, όπως κάποτε, αποτελεί σίγουρα μια εικόνα ΟΥΤΟΠΙΑΣ. Η επανακατοίκηση των χωριών θα είναι ούτως ή άλλως μια δύσκολη και μακροχρόνια διαδικασία και μόνο μέσα από την ΑΝΑΠΤΥΞΗ.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι σαν μόνιμο κάτοικο θα θεωρούμε πλέον εκείνον ο οποίος θα δημιουργήσει μια ΜΟΝΙΜΗ ή ΣΤΑΘΕΡΗ βιοποριστική ή επιχειρηματική δραστηριότητα στα χωριά μας και ο οποίος θα μοιράζεται το χρόνο παραμονής του ανάμεσα στην αστική και κοινοτική του κατοικία. Άρα, λοιπόν, δεν πρέπει να θεωρούμε τις περιόδους κατά τις οποίες θα παραμένουν ελάχιστοι κάτοικοι στα χωριά ότι αντιστοιχούν σε εικόνες εγκατάλειψης ή ερήμωσης.
ΙΙΙ. Η φυσιογνωμία των κοινοτήτων μας συντίθεται, κυρίως από τις ακόλουθες επισημάνσεις:
¨ο μεγαλύτερος όγκος δημοτών είμαστε μόνον ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΕΣ των χωριών μας. ¨ οι λίγοι μόνιμοι κάτοικοι είναι :
α)συνταξιούχοι ηλικιωμένοι για τους οποίους έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος της γονεϊκής υποστηριχτικής λειτουργίας προς τα παιδιά τους.
β)οικονομικά ενεργοί δημότες με σταθερές και συμπληρωματικές βιοποριστικές ασχολίες, κυρίως κτηνοτροφικές και τουριστικές.
¨ Στην πλειοψηφία των χωριών μας μηδενική σχεδόν υποδομή υποδοχής επισκεπτών και παραθεριστών-τουριστών με αντίστοιχη ελλειματική δυνατότητα παροχής τουριστικών υπηρεσιών.
¨τοπίο υψηλής φυσικής και πολιτισμικής αξίας, μη εισέτι αξιοποιημένο.
¨κατάλληλο περιβάλλον για βιολογική καλλιέργεια, κτηνοτροφία, ιχθυοκαλλιέργεια.
¨δυνατότητα φιλοξενίας στους βοσκότοπους μεγάλου ζωικού κεφαλαίου.
¨δύσκολες και προβληματικές, ειδικά στις αντίξοες καιρικές συνθήκες, οδικές διασυνδέσεις.
¨ικανότατο και σημαντικότατο ανθρώπινο κεφάλαιο με αγάπη και ενδιαφέρον για την Ορεινή Πατρίδα που μπορεί να συστρατευτεί σε μια δυναμική ανάδειξης και ανάπτυξης.
IV. Εάν το μόνο που θέλουμε ή μπορούμε είναι να δημιουργήσουμε μια καλή υποδομή στα χωριά προς χρήση των λίγων -δυστυχώς- μονίμων κατοίκων και παραθεριστών-κατοίκων, είναι σίγουρο ότι σχεδιάζουμε κοινότητες με υψηλό κόστος. Η πιθανή εξέλιξή τους θα είναι ο εκφυλισμός, καθώς θα λείπει το στοιχείο εκείνης της παραγωγικότητας που θα μπορεί, ως προς ένα μέρος της, να χρηματοδοτεί τη συντήρηση των έργων υποδομής και την εξέλιξή τους. V. Πρέπει να ορίσουμε, να προσεγγίσουμε, την ελάχιστη ποσότητα ανάπτυξης πέραν της οποίας η ανάπτυξη αυτοχρηματοδοτείται, καθώς και τη μέγιστη για την προστασία του περιβάλλοντος.
Όσα επιγραμματικά περιγράψαμε πιστεύουμε ότι αποτελούν βασικά στοιχεία για μια συζήτηση που αφορά στο μέλλον των χωριών μας, καθώς ταυτόχρονα αναδεικνύουν και τη ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ τους .
Η διαφορετικότητα των ορεινών χωριών μας είναι αυτή που επιβάλλει πρώτα απʼ όλα ξεχωριστή και ικανή χρηματοδοτική λογική. Επίσης επιβάλλει την θεσμική ιδιαιτερότητα όπως γενικά την περιγράψαμε στην πρότασή μας.
Μόνο έτσι μπορεί να ξαναζωντανέψει ο τόπος μας. Μόνο με την ΑΝΑΠΤΥΞΗ.
Η προοπτική – όπως αφήνουν κάποιοι να διαρρέει μέσα από δημοσιεύματα – να αποτελέσουν τα χωριά της Πίνδου το ορεινό-παραθεριστικό προσάρτημα Αστικών Δήμων φαντάζει ζοφερή. Όπως εκτιμούν σημερινοί ορεινοί Κοινοτάρχες και Δήμαρχοι θα υπάρξει κύμα μεταδημοτεύσεων προς αστικά κέντρα και η εκτιμώμενη μελλοντική ανισόρροπη ανάπτυξη θα είναι σίγουρα σε βάρος της ορεινής περιοχής. Έτσι η κινητικότητα και η ανάπτυξη που πραγματοποιήθηκε στα 12 προηγούμενα «καποδιστριακά» χρόνια κινδυνεύει να χαθεί με το φάντασμα της ΝΕΑΣ ΕΡΗΜΩΣΗΣ των χωριών μας προ των πυλών!
Τέλος, σε ότι αφορά σε αναπτυξιακές προτάσεις για την Αμφικτιονία Ορεινών Κοινοτήτων της Πίνδου είμαστε έτοιμοι να συνεισφέρουμε εφόσον υπάρξει τέτοια συζήτηση.
Αλέκος Χονδρός
Οδοντίατρος
chondros.alek@gmail.com
Α. Ο «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ», Η ΠΡΟΤΑΣΗ Η Κυβέρνηση άνοιξε τον διάλογο ή, αν θέλετε, την Δημόσια Διαβούλευση για τις αλλαγές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, τη νέα σχέση της με την κεντρική Διοίκηση και τις συνακόλουθες αλλαγές στην κεντρική Διοίκηση. Το κωδικό-συμβολικό όνομα: Καλλικράτης.
Από το κράτος των πόλεων στην Πόλη-Κράτος και ξανά πίσω με πλήθος θεσμικών μεταβολών, πολιτικών στοχεύσεων, επικοινωνιακών κινήσεων και συμβολισμών.
Για την ώρα, η Διαβούλευση φαίνεται να περιορίζεται ανάμεσα στην Κυβέρνηση, τα κόμματα και τους εν ενεργεία τοπικούς άρχοντες (των οποίων η άποψη, σίγουρα, έχει την ειδική βαρύτητά της).
Η μεταφορά αρμοδιοτήτων και οικονομικών πόρων είναι τα κυρίαρχα θέματα, αλλά το βλέμμα και οι δεύτερες σκέψεις στρέφονται στο «διά ταύτα» της χωροταξικής μεταβολής, στον σχεδιασμό του νέου Αυτοδιοικητικού Χάρτη.
Και το μέγα ερώτημα είναι: θα επαναληφθούν τα «λάθη» που συνόδευσαν τον σχεδιασμό του «Καποδίστρια» (δηλαδή κριτήρια κομματικού-εκλογικού ενδιαφέροντος και συμφέροντος, κυρίως) ή θα πρυτανεύσουν πιο κοινωνικά και πιο αναπτυξιακά κριτήρια στις νέες συγχωνεύσεις;
Η μεγάλη ανησυχία, βέβαια, είναι η στάση των πολιτών: καιροφυλαχτούν, άραγε, ή έχουν αποφασίσει εκ των προτέρων ότι η όποια συμμετοχή τους στον διάλογο ή η όποια αντίδρασή τους θα πέσει στο κενό προαποφασισμένων εξελίξεων;
Όσο, όμως, εμείς δεν κινητοποιούμαστε τόσο οι καλές προθέσεις –διότι υπάρχουν και τέτοιες- δεν θα επαρκούν για να εμποδίσουν πολιτικά αποτελέσματα που βάζουν την καθημερινότητά μας, αλλά και το μέλλον, σε ατραπούς αλλότριων σχεδιασμών. Έχουμε γίνει, πολλές φορές στο παρελθόν, μάρτυρες σχεδιασμών, που αφορούν τη ζωή μας, και οι οποίοι έγιναν μέσα σε κλειστά γραφεία και πάνω σε χάρτες μικροκομματικών, προσωπικών ή τεχνοκρατικών συμφερόντων.
Η παρούσα παρέμβαση γίνεται στο πλαίσιο της συμμετοχής στον προβληματισμό με την θετική παρουσίαση της ακόλουθης πρότασης:
Η ιστορική ευκαιρία να δημιουργηθεί ένας μεγάλος αμιγής ΔΗΜΟΣ του ορεινού τόξου της ΠΙΝΔΟΥ είναι ΤΩΡΑ!
Προτείνουμε λοιπόν να δημιουργηθεί ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΙΑ ΟΡΕΙΝΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΠΙΝΔΟΥ:
Θα είναι ένας αμφικτιονικός (ομοσπονδιακός) Δήμος μερικοτέρων ομάδων προκαποδιστριακών κοινοτήτων είτε όπως αυτές (οι ομάδες) διαμορφώθηκαν με το σχέδιο «Καποδίστριας», είτε με νέα μερική ή μεγαλύτερη ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ. Η 12ετής καποδιστριακή περίοδος είναι σίγουρο ότι συσσώρευσε πολύτιμες εμπειρίες οι οποίες πρέπει να αξιοποιηθούν και να συνδιαμορφώσουν τη νέα αυτοδιοικητική εποχή. Το νέο σχέδιο, αξιοποιώντας τις εμπειρίες, οφείλει να κινηθεί στην κατεύθυνση να άρει τις όποιες δυσλειτουργίες αλλά και αντιθέσεις έχουν καταγραφεί και να διευκολύνει τη δημιουργία δυναμικής ανάπτυξης, συγκεντρώνοντας την επιδοκιμασία του συνόλου των πολιτών.
Σήμερα τόσον οι τοπικοί άρχοντες όσο και η πλειοψηφία των πολιτών για ένα πράγμα είμαστε σίγουροι ότι συμφωνούν απόλυτα: ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ η σημερινή διευρυμένη ή μη ορεινή ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ή ο σημερινός ορεινός ΔΗΜΟΣ της ευρύτερης περιοχής της ΠΙΝΔΟΥ να αποτελέσει με το σχέδιο «Καλλικράτης» ΠΡΟΣΑΡΤΗΜΑ οποιουδήποτε αστικού ΔΗΜΟΥ (είτε Πύλης, είτε Καλαμπάκας, είτε άλλου).
Υπάρχουν κάποια βασικά επιχειρήματα που καθοδηγούν την πρότασή μας και τα οποία παρουσιάζουμε:
1.Στο σύνολό τους οι προκαποδιστριακές κοινότητες που θα απαρτίζουν τον ΟΡΕΙΝΟ ΔΗΜΟ ΠΙΝΔΟΥ σχεδόν δεν έχουν εδώ και πολλά χρόνια ΜΟΝΙΜΟΥΣ κατοίκους. Αυτό είναι ένα εξαιρετικής σπουδαιότητας κοινό χαρακτηριστικό που επιβάλει ξεχωριστή μεταχείριση και σχεδιασμό όχι μόνο για τα χωριά της περιοχής που συζητάμε, αλλά και σε άλλες περιπτώσεις στον ελλαδικό χώρο.
2.Στα πλαίσια αυτού του Δήμου οι διαμερισματικοί σχηματισμοί θα απολαμβάνουν καθεστώς σχετικής αυτονομίας. Η ομόσπονδη φύση διοίκησης και λειτουργίας, εκ των πραγμάτων, είναι σε θέση να υποδεχτεί τις όποιες ιστορικά διαμορφωμένες ιδιαιτερότητες και τους όποιους τοπικισμούς και ταυτόχρονα να επιτρέπει συνολικό αναπτυξιακό σχεδιασμό.
3. Τα όρια του Δήμου θα αντιστοιχούν, κατά το μάλλον ή ήττον, στα όρια ενός ΕΝΙΑΙΟΥ ΓΕΩΦΥΣΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ. Του χώρου των μεγάλων ορεινών όγκων της Πίνδου που φιλοξενούν στα σπλάχνα τους τη μεγάλη κοιλάδα του Αχελώου και τις κοιλάδες των τροφοδοτών ποταμών του.
Η καποδιστριακή συνένωση επέφερε τη διοικητική πολυδιάσπαση του χώρου και έτσι στέρησε στους επί μέρους όμορους αυτοδιοικητικούς σχηματισμούς (Κοινότητες ή Δήμους) το ισχυρό μέσο να αναδείξουν, συνολικά, την διαφορετικότητα, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα και να διεκδικήσουν αποτελεσματικά ικανές χρηματοδοτήσεις αξιοποίησης της ούτως ή άλλως υψηλής φυσικής και πολιτισμικής αξίας περιοχής. Και αυτό έγινε ακόμα πιο δύσκολο καθώς δεν συνέπεσαν οι αναπτυξιακές προτεραιότητες τους και οι συνεργασίες τους δεν ήταν πάντα ευχερείς ή επιθυμητές.
4. Ο Δήμος αυτός αποκτά αντικειμενικά ΕΝΙΑΙΑ και ΚΟΙΝΗ αναπτυξιακή λογική και κυρίως προϋποθέσεις ισόρροπης ανάπτυξης. Επίσης μπορεί να βάλει το πλαίσιο, τις προδιαγραφές και να ορίσει τη μέγιστη ποσότητα ανάπτυξης για την προστασία του περιβάλλοντος της Πίνδου.
B. Ο «ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ» .
Ο Νόμος 2539/1997 «Ιωάννης Καποδίστριας» περί «συγκρότησης της Πρωτοβάθμιας Τοπικής Αυτοδιοίκησης» αποτέλεσε ιστορική τομή.
Ήταν μια τολμηρή και αποφασιστική μεταρρύθμιση, καθώς δημιουργήθηκαν νέες αυτοδιοικητικές μονάδες προσαρμοσμένες περισσότερο στις σύγχρονες ανάγκες που απαιτούσαν ευρύτερο φάσμα παροχής υπηρεσιών στους πολίτες.
Η σύγχρονη εποχή επέβαλε έναν καινούριο χάρτη Δήμων και Κοινοτήτων, ο οποίος να χωρά ευρύτερους σχεδιασμούς ανάπτυξης και συμβίωσης.
Έπρεπε να περάσουμε από τη λογική του μικρού στη λογική του ανθεκτικότερου μεγάλου, χωρίς, όμως, να θυσιαστούν οι ιδιαιτερότητες.
Έπρεπε ακόμη να τεθεί το θεσμικό πλαίσιο για να υποδεχθεί τις χρηματοδοτήσεις των μεγάλων ευρωπαϊκών προγραμμάτων.
Κάπως έτσι προέκυψε Διευρυμένη Κοινότητα Νεράιδας, Διευρυμένη Κοινότητα Ασπροποτάμου, Δήμος Πινδαίων, Δήμος Αιθήκων, Δήμος Καστανιάς, Κοινότητα Μυροφύλλου αλλά και Κοινότητα Θεοδωριανών.
Υπάρχει ένα πρώτο συμπέρασμα: Όσοι πήραν τότε τις αποφάσεις σίγουρα δεν είχαν σαν βάση κάποιο επεξεργασμένο σχέδιο ανάπτυξης, αντιστοιχισμένο στα γεωγραφικά όρια των νέων Δημοτικών και Κοινοτικών σχηματισμών!
Σίγουρα είχαν διάφορους λόγους για κάθε περίπτωση, παίχτηκε ένα παιχνίδι πολιτικών συσχετισμών, έγιναν διάφορες χάρες σε κάποιους, πρυτάνευσαν λοιπόν συγκυριακές σκοπιμότητες και, όχι, ενδεχομένως, αρνητικές σε όλες τις περιπτώσεις.
Τότε, λοιπόν, τέθηκε το μεγάλο πολιτικό ζήτημα της αποδοχής της συνένωσης με εκχώρηση μέρους της προηγούμενης «δημοτικής» ή «κοινοτικής» συνείδησης, σαν γονιδιακό υλικό προκειμένου να συγκροτηθεί το πρώτο κύτταρο αντίληψης διευρυμένης συνύπαρξης.
Σήμερα θα είναι λάθος να τεθεί το ίδιο πολιτικό ζήτημα. 12 χρόνια «Καποδιστριακής» ζωής διαμόρφωσαν δυναμικές συνύπαρξης και ανάπτυξης, κυρίως όμως ώριμες συνειδήσεις, σε πολλές περιπτώσεις ώστε να απαιτούνται πιο κοινωνικά και πιο αναπτυξιακά κριτήρια για νέες συνενώσεις και πιο προωθημένα «μοντέλα» λειτουργίας των αυτοδιοικητικών σχηματισμών.
Κυρίως όμως απαιτείται η αποφυγή καταστροφικών λαθών ή μεθοδεύσεων και η διόρθωση των στρεβλώσεων του καποδιστριακού μοντέλου.
Γ. Η ΕΡΗΜΩΣΗ ΤΩΝ ΟΡΕΙΝΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΜΑΣ - Η ΠΑΛΙΝΟΣΤΗΣΗ – Η ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΜΑΣ - Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ
Είναι αυτονόητο, πιστεύουμε, προκειμένου να συζητήσουμε ή ακόμη περισσότερο να αποφασίσουμε για την ΟΡΕΙΝΗ ΠΙΝΔΟ ότι χρειάζεται να διαμορφώσουμε καθαρές και ρεαλιστικές εικόνες για τα πιο πάνω βασικά ζητήματα, καθαρές και ρεαλιστικές εικόνες για το μέλλον.
I. Η ερήμωση των χωριών, ιστορικά, αποτέλεσε μια μακροχρόνια και βασανιστική διαδικασία εγκατάλειψης της προγονικής εστίας με σκοπό την αναζήτηση καλύτερης βιοποριστικής τύχης στα αστικά κέντρα αλλά και στο εξωτερικό. Διαδικασία η οποία έφερε το στίγμα της σύγκρουσης ανάμεσα στην επιτακτική ανάγκη της επιβίωσης -η οποία είχε καταστεί πλέον αρκετά δυσχερής στα χωριά μας-και τις αγκυλώσεις που δημιουργούσε η ιδεολογία της ορεινής οικογένειας αλλά και ο τρόπος ζωής του ορεινού ανθρώπου.
II. Στον αντίποδα αυτής της διαδικασίας ερήμωσης βρίσκεται σήμερα το ΟΡΑΜΑ της παλινόστησης, της επανακατοίκησης και του ζωντανέματος των ορεινών χωριών. Εδώ, λοιπόν, τίθεται το καίριο ερώτημα: η νοσταλγία για την ορεινή πατρίδα, όσο ισχυρή και αν είναι, από μόνη της συνιστά ικανή και αναγκαία συνθήκη παλινόστησης και μετεγκατάστασης;
Η απάντησή μας είναι ΟΧΙ. Η εικόνα των ορεινών χωριών με μόνιμους κατοίκους χειμώνα-καλοκαίρι, όπως κάποτε, αποτελεί σίγουρα μια εικόνα ΟΥΤΟΠΙΑΣ. Η επανακατοίκηση των χωριών θα είναι ούτως ή άλλως μια δύσκολη και μακροχρόνια διαδικασία και μόνο μέσα από την ΑΝΑΠΤΥΞΗ.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι σαν μόνιμο κάτοικο θα θεωρούμε πλέον εκείνον ο οποίος θα δημιουργήσει μια ΜΟΝΙΜΗ ή ΣΤΑΘΕΡΗ βιοποριστική ή επιχειρηματική δραστηριότητα στα χωριά μας και ο οποίος θα μοιράζεται το χρόνο παραμονής του ανάμεσα στην αστική και κοινοτική του κατοικία. Άρα, λοιπόν, δεν πρέπει να θεωρούμε τις περιόδους κατά τις οποίες θα παραμένουν ελάχιστοι κάτοικοι στα χωριά ότι αντιστοιχούν σε εικόνες εγκατάλειψης ή ερήμωσης.
ΙΙΙ. Η φυσιογνωμία των κοινοτήτων μας συντίθεται, κυρίως από τις ακόλουθες επισημάνσεις:
¨ο μεγαλύτερος όγκος δημοτών είμαστε μόνον ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΕΣ των χωριών μας. ¨ οι λίγοι μόνιμοι κάτοικοι είναι :
α)συνταξιούχοι ηλικιωμένοι για τους οποίους έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος της γονεϊκής υποστηριχτικής λειτουργίας προς τα παιδιά τους.
β)οικονομικά ενεργοί δημότες με σταθερές και συμπληρωματικές βιοποριστικές ασχολίες, κυρίως κτηνοτροφικές και τουριστικές.
¨ Στην πλειοψηφία των χωριών μας μηδενική σχεδόν υποδομή υποδοχής επισκεπτών και παραθεριστών-τουριστών με αντίστοιχη ελλειματική δυνατότητα παροχής τουριστικών υπηρεσιών.
¨τοπίο υψηλής φυσικής και πολιτισμικής αξίας, μη εισέτι αξιοποιημένο.
¨κατάλληλο περιβάλλον για βιολογική καλλιέργεια, κτηνοτροφία, ιχθυοκαλλιέργεια.
¨δυνατότητα φιλοξενίας στους βοσκότοπους μεγάλου ζωικού κεφαλαίου.
¨δύσκολες και προβληματικές, ειδικά στις αντίξοες καιρικές συνθήκες, οδικές διασυνδέσεις.
¨ικανότατο και σημαντικότατο ανθρώπινο κεφάλαιο με αγάπη και ενδιαφέρον για την Ορεινή Πατρίδα που μπορεί να συστρατευτεί σε μια δυναμική ανάδειξης και ανάπτυξης.
IV. Εάν το μόνο που θέλουμε ή μπορούμε είναι να δημιουργήσουμε μια καλή υποδομή στα χωριά προς χρήση των λίγων -δυστυχώς- μονίμων κατοίκων και παραθεριστών-κατοίκων, είναι σίγουρο ότι σχεδιάζουμε κοινότητες με υψηλό κόστος. Η πιθανή εξέλιξή τους θα είναι ο εκφυλισμός, καθώς θα λείπει το στοιχείο εκείνης της παραγωγικότητας που θα μπορεί, ως προς ένα μέρος της, να χρηματοδοτεί τη συντήρηση των έργων υποδομής και την εξέλιξή τους. V. Πρέπει να ορίσουμε, να προσεγγίσουμε, την ελάχιστη ποσότητα ανάπτυξης πέραν της οποίας η ανάπτυξη αυτοχρηματοδοτείται, καθώς και τη μέγιστη για την προστασία του περιβάλλοντος.
Όσα επιγραμματικά περιγράψαμε πιστεύουμε ότι αποτελούν βασικά στοιχεία για μια συζήτηση που αφορά στο μέλλον των χωριών μας, καθώς ταυτόχρονα αναδεικνύουν και τη ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ τους .
Η διαφορετικότητα των ορεινών χωριών μας είναι αυτή που επιβάλλει πρώτα απʼ όλα ξεχωριστή και ικανή χρηματοδοτική λογική. Επίσης επιβάλλει την θεσμική ιδιαιτερότητα όπως γενικά την περιγράψαμε στην πρότασή μας.
Μόνο έτσι μπορεί να ξαναζωντανέψει ο τόπος μας. Μόνο με την ΑΝΑΠΤΥΞΗ.
Η προοπτική – όπως αφήνουν κάποιοι να διαρρέει μέσα από δημοσιεύματα – να αποτελέσουν τα χωριά της Πίνδου το ορεινό-παραθεριστικό προσάρτημα Αστικών Δήμων φαντάζει ζοφερή. Όπως εκτιμούν σημερινοί ορεινοί Κοινοτάρχες και Δήμαρχοι θα υπάρξει κύμα μεταδημοτεύσεων προς αστικά κέντρα και η εκτιμώμενη μελλοντική ανισόρροπη ανάπτυξη θα είναι σίγουρα σε βάρος της ορεινής περιοχής. Έτσι η κινητικότητα και η ανάπτυξη που πραγματοποιήθηκε στα 12 προηγούμενα «καποδιστριακά» χρόνια κινδυνεύει να χαθεί με το φάντασμα της ΝΕΑΣ ΕΡΗΜΩΣΗΣ των χωριών μας προ των πυλών!
Τέλος, σε ότι αφορά σε αναπτυξιακές προτάσεις για την Αμφικτιονία Ορεινών Κοινοτήτων της Πίνδου είμαστε έτοιμοι να συνεισφέρουμε εφόσον υπάρξει τέτοια συζήτηση.
Αλέκος Χονδρός
Οδοντίατρος
chondros.alek@gmail.com
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
Έρχετε η σειρά για τα δικά μας χωριά ;
Αναγκαίοι οι φύλακες των ορεινών πατρίδων .
Σε αυτούς στηρίζεται η ασφάλεια των χωριών που ερημώνουν το χειμώνα .
Σημαντικά προβλήματα σε ορεινά δημοτικά διαμερίσματα από επιδρομές διαρρηκτών αλλά και φυσικές καταστροφές .
Δεν είναι λίγα τα χωριά του ορεινού όγκου των Τρικάλων, που το χειμώνα ερημώνουν. Μοναδικός και μοναχικός σύμμαχος της ασφάλειας των χωριών είναι οι φύλακες που ορίζουν οι δήμοι, οι κοινότητες ή και οι ίδιοι οι πολιτιστικοί σύλλογοι.
Πρόκειται για μία τακτική που όχι μόνο συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια αλλά είναι και απαραίτητη για την ασφάλεια των απομακρυσμένων δημοτικών διαμερισμάτων και οικισμών. Δυστυχώς όμως, μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία κρατική αρωγή για την ενίσχυση και την αύξηση των φυλάκων των ορεινών πατρίδων ενώ κάτοικοι, πρόεδροι συλλόγων καθώς και δήμαρχοι και κοινοτάρχες, φοβούνται ότι με τον Καλλικράτη, και πάλι δεν θα προβλεφθεί η μέριμνα της πολιτείας για τη στελέχωση των σημαντικών αυτών θέσεων.
Το παράδειγμα του Ασπροποτάμου .
Στην περιοχή του Ασπροποτάμου εδώ και αρκετά χρόνια, οι φύλακες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο δίνοντας τη δική τους μάχη για την ασφάλεια των χωριών κατά τους χειμερινούς μήνες. Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά δέκα χωριά της διευρυμένης κοινότητας, αυτή τη στιγμή έχουν τους δικούς τους φρουρούς με κονδύλια που εξοικονομεί και διαθέτει για το σκοπό αυτό η κοινότητα. Σε κάθε χωριό, ο φύλακας αναλαμβάνει υπηρεσία με την αποχώρηση των θερινών κατοίκων, προσέχοντας δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους όχι μόνο από κακοποιά στοιχεία αλλά και από διάφορες καταστροφές. Μάλιστα, έχει οριστεί ακόμη ένας φύλακας ο οποίος κάνει περιπολίες στα χωριά επιβλέποντας επιπλέον την κατάσταση που επικρατεί. Όπως τόνισε μιλώντας σχετικά ο κ. Δημήτρης Βουρλίτσης, πρόεδρος της Διευρυμένης Κοινότητας Ασπροποτάμου, «Κρίνεται απαραίτητη η παρουσία φυλάκων στα ορεινά κυρίως χωριά. Μη ξεχνάμε ότι εκκλησιαστικά μνημεία έγιναν πρόσφατα στόχος κακοποιών αφήνοντας πίσω τους τραγικές απώλειες για την πολιτιστική κληρονομιά όλου του νομού. Εκτός αυτού, μπορεί όσοι κατάγονται από τα χωριά να ζούνε μόνιμα σε πόλεις, όμως πολλοί εξ αυτών επέλεξαν να χτίσουν σπίτια στον τόπο καταγωγής τους επενδύοντας στις ρίζες τους. Οι περιουσίες αυτές με κάποιο τρόπο πρέπει να προστατευθούν». Όπως τονίζει όμως ο πρόεδρος, οι χειμερινοί φύλακες συντελούν και στην άμεση επίλυση και προβλημάτων που προκύπτουν από διάφορες φυσικές καταστροφές ειδοποιώντας τις αρμόδιες κοινοτικές αρχές. Όπως στην πρόσφατη περίπτωση του χωριού Ανθούσα, όπου σημειώθηκαν έντονες κατολισθήσεις δημιουργώντας πολλά προβλήματα στο οδικό δίκτυο ή στην Καλλιρόη όπου λόγω ψύχους έσπασε αγωγός του χωριού πλημμυρίζοντας τους δρόμους του οικισμού. Προβλήματα στο Γαρδίκι Την αναγκαιότητα της ύπαρξης φυλάκων στα χωριά που ερημώνουν το χειμώνα επισημαίνει και ο πρόεδρος του Συλλόγου Γαρδικιωτών κ. Σωτήρης Μπουντούρης. Για δύο χρόνια το χωριό είχε φύλακες με αποτέλεσμα να μην έχουν δημιουργηθεί σημαντικά προβλήματα από την απουσία κατοίκων. Φέτος, φαίνεται ότι η κατάργηση του φύλακα στάθηκε αφορμή για διαρρήκτες που έφτασαν στο ορεινό χωριό βρίσκοντας τη λεία τους στα έρημα σπίτια. Όπως τονίζει ο κ. Μπουντούρης, «Η παραμονή των φυλάκων είχε αποτέλεσμα, γι’ αυτό ζητήσαμε την αρωγή του δήμου αλλά και της πολιτείας χωρίς αποτέλεσμα δυστυχώς. Για τις κοινότητες που ερημώνουν το χειμώνα πρέπει κάποιος να μένει πίσω. Υπάρχουν ιδιώτες που προθυμοποιήθηκαν να βοηθήσουν την κατάσταση όμως δεν αρκεί. Προσωπικά, σαν πρόεδρος του συλλόγου χτύπησα κάθε πόρτα αυτοδιοίκησης αλλά όπως κατάλαβα δεν υπάρχει σχετική πρόβλεψη από την πολιτεία».
Της ΕΛΕΝΗΣ ΧΟΛΕΒΑ .Εφημερίδα " ΕΡΕΥΝΑ " .
Σε αυτούς στηρίζεται η ασφάλεια των χωριών που ερημώνουν το χειμώνα .
Σημαντικά προβλήματα σε ορεινά δημοτικά διαμερίσματα από επιδρομές διαρρηκτών αλλά και φυσικές καταστροφές .
Δεν είναι λίγα τα χωριά του ορεινού όγκου των Τρικάλων, που το χειμώνα ερημώνουν. Μοναδικός και μοναχικός σύμμαχος της ασφάλειας των χωριών είναι οι φύλακες που ορίζουν οι δήμοι, οι κοινότητες ή και οι ίδιοι οι πολιτιστικοί σύλλογοι.
Πρόκειται για μία τακτική που όχι μόνο συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια αλλά είναι και απαραίτητη για την ασφάλεια των απομακρυσμένων δημοτικών διαμερισμάτων και οικισμών. Δυστυχώς όμως, μέχρι σήμερα δεν υπάρχει καμία κρατική αρωγή για την ενίσχυση και την αύξηση των φυλάκων των ορεινών πατρίδων ενώ κάτοικοι, πρόεδροι συλλόγων καθώς και δήμαρχοι και κοινοτάρχες, φοβούνται ότι με τον Καλλικράτη, και πάλι δεν θα προβλεφθεί η μέριμνα της πολιτείας για τη στελέχωση των σημαντικών αυτών θέσεων.
Το παράδειγμα του Ασπροποτάμου .
Στην περιοχή του Ασπροποτάμου εδώ και αρκετά χρόνια, οι φύλακες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο δίνοντας τη δική τους μάχη για την ασφάλεια των χωριών κατά τους χειμερινούς μήνες. Ούτε ένα, ούτε δύο αλλά δέκα χωριά της διευρυμένης κοινότητας, αυτή τη στιγμή έχουν τους δικούς τους φρουρούς με κονδύλια που εξοικονομεί και διαθέτει για το σκοπό αυτό η κοινότητα. Σε κάθε χωριό, ο φύλακας αναλαμβάνει υπηρεσία με την αποχώρηση των θερινών κατοίκων, προσέχοντας δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους όχι μόνο από κακοποιά στοιχεία αλλά και από διάφορες καταστροφές. Μάλιστα, έχει οριστεί ακόμη ένας φύλακας ο οποίος κάνει περιπολίες στα χωριά επιβλέποντας επιπλέον την κατάσταση που επικρατεί. Όπως τόνισε μιλώντας σχετικά ο κ. Δημήτρης Βουρλίτσης, πρόεδρος της Διευρυμένης Κοινότητας Ασπροποτάμου, «Κρίνεται απαραίτητη η παρουσία φυλάκων στα ορεινά κυρίως χωριά. Μη ξεχνάμε ότι εκκλησιαστικά μνημεία έγιναν πρόσφατα στόχος κακοποιών αφήνοντας πίσω τους τραγικές απώλειες για την πολιτιστική κληρονομιά όλου του νομού. Εκτός αυτού, μπορεί όσοι κατάγονται από τα χωριά να ζούνε μόνιμα σε πόλεις, όμως πολλοί εξ αυτών επέλεξαν να χτίσουν σπίτια στον τόπο καταγωγής τους επενδύοντας στις ρίζες τους. Οι περιουσίες αυτές με κάποιο τρόπο πρέπει να προστατευθούν». Όπως τονίζει όμως ο πρόεδρος, οι χειμερινοί φύλακες συντελούν και στην άμεση επίλυση και προβλημάτων που προκύπτουν από διάφορες φυσικές καταστροφές ειδοποιώντας τις αρμόδιες κοινοτικές αρχές. Όπως στην πρόσφατη περίπτωση του χωριού Ανθούσα, όπου σημειώθηκαν έντονες κατολισθήσεις δημιουργώντας πολλά προβλήματα στο οδικό δίκτυο ή στην Καλλιρόη όπου λόγω ψύχους έσπασε αγωγός του χωριού πλημμυρίζοντας τους δρόμους του οικισμού. Προβλήματα στο Γαρδίκι Την αναγκαιότητα της ύπαρξης φυλάκων στα χωριά που ερημώνουν το χειμώνα επισημαίνει και ο πρόεδρος του Συλλόγου Γαρδικιωτών κ. Σωτήρης Μπουντούρης. Για δύο χρόνια το χωριό είχε φύλακες με αποτέλεσμα να μην έχουν δημιουργηθεί σημαντικά προβλήματα από την απουσία κατοίκων. Φέτος, φαίνεται ότι η κατάργηση του φύλακα στάθηκε αφορμή για διαρρήκτες που έφτασαν στο ορεινό χωριό βρίσκοντας τη λεία τους στα έρημα σπίτια. Όπως τονίζει ο κ. Μπουντούρης, «Η παραμονή των φυλάκων είχε αποτέλεσμα, γι’ αυτό ζητήσαμε την αρωγή του δήμου αλλά και της πολιτείας χωρίς αποτέλεσμα δυστυχώς. Για τις κοινότητες που ερημώνουν το χειμώνα πρέπει κάποιος να μένει πίσω. Υπάρχουν ιδιώτες που προθυμοποιήθηκαν να βοηθήσουν την κατάσταση όμως δεν αρκεί. Προσωπικά, σαν πρόεδρος του συλλόγου χτύπησα κάθε πόρτα αυτοδιοίκησης αλλά όπως κατάλαβα δεν υπάρχει σχετική πρόβλεψη από την πολιτεία».
Της ΕΛΕΝΗΣ ΧΟΛΕΒΑ .Εφημερίδα " ΕΡΕΥΝΑ " .
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010
Και μετά σου λένε είμαστε στο κέντρο . . . . . . . . της Ελλάδας ! ! ! !
Οδικά απομονωμένος ο νομός από τις όμορες περιοχές!
Η έρευνα της εφημερίδας ΕΡΕΥΝΑ δείχνει σήμερα πως στην Τρικάλων –Λάρισας δύσκολα θα μπει εργολάβος πριν το καλοκαίρι του 2011, η επιβίωση του δρόμου Τρίκαλα-Γρεβενά εξαρτάται από τα Τέμπη, η σύνδεση με την Καρδίτσα γίνεται μέσω ενός… αγροτικού δρόμου ενώ η σήραγγα της Γκρόπας φρενάρει την επικοινωνία με τον νομό Άρτας – Ποιοι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους;
Ενώ ήδη διανύουμε το δέκατο χρόνο στον 21ο αιώνα, ο νομός μας βιώνει μια ιδιότυπη οδική απομόνωση με τους όμορους νομούς του, παραπέμποντας σε άλλες εποχές, όταν το ελληνικό κράτος έκανε τα πρώτα βήματα συγκρότησης και οργάνωσης. Οι ευθύνες είναι πολλές και προς κάθε κατεύθυνση για αυτή την τραγική εικόνα της οδικής περιθωριοποίησης όταν η περιοχή μας βρίσκεται στο κέντρο της χώρας και αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο προς τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας.
Η Ε.Ο. Τρικάλων – Λάρισας, θυμίζει δρόμο που τώρα σχεδιάζεται δημιουργώντας εικόνες τεχνικών πειραματισμών .
Η Τρικάλων – Καρδίτσας είναι περισσότερο αγροτικός δρόμος .
Η Τρικάλων – Άρτας είναι απροσπέλαστη αν δεν λειτουργήσει η σήραγγα της Γκρόπας, ενώ
Η Τρικάλων – Γρεβενών σε λίγους μήνες αν συνεχιστεί το κλείσιμο των Τεμπών, θα πάψει να υφίσταται!
Τρίκαλα-Άρτα .
Εορταστικό θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει το κλίμα που επικράτησε κατά την ενημερωτική συνάντηση των εκπροσώπων των Περιφερειών Θεσσαλίας και Ηπείρου, των Νομαρχών Τρικάλων και Άρτας, εκπροσώπων των ΤΕΔΚ των δύο Νομών, Δημάρχων και φορέων, που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Ιούνιο στα όρια των Νομών Τρικάλων και Άρτας με αφορμή την ολοκλήρωση των έργων και την παράδοση σε χρήση του δρόμου που συνδέει πλέον τα Τρίκαλα με την Άρτα. Κατά τη συνάντηση αυτή εξετάσθηκαν και οι προοπτικές που ανοίγονται για τους δύο νομούς και τις δύο Περιφέρειες, καθώς και οι τομείς που θα αποτελέσουν πλέον πεδία ευρύτερης συνεργασίας για ανάπτυξη και πρόοδο. Το συγκεκριμένο έργο, τονίστηκε είναι ένα ακόμη σημαντικό έργο, πολύτιμος μοχλός ανάπτυξης και προόδου σε κρίσιμους για την χώρα και την οικονομία μας τομείς, η άνετη και ασφαλής οδική σύνδεση Τρικάλων-Άρτας που ήταν άπιαστος στόχος και όνειρο πολλών γενεών δύο μεγάλων και πολυπαραγωγικών γεωγραφικών διαμερισμάτων (Θεσσαλία, Ήπειρος) έχει πλέον ολοκληρωθεί και παραδοθεί σε χρήση. Μετά δε και την ολοκλήρωση της σήραγγας της Γκρόπας, περί τα τέλη του 2009, όπως είχε τονιστεί χαρακτηριστικά, η απόσταση και ο χρόνος ταξιδιού περιορίζονται σημαντικά, ενώ ταυτόχρονα καθίσταται ανετότερη και ασφαλέστερη η μετακίνηση από Τρίκαλα προς Άρτα και το αντίθετο. Μόνο που το έργο της σήραγγας της Γκρόπας ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί κάνοντας αδύνατη τη διέλευση οχημάτων κατά τους χειμερινούς μήνες και όχι μόνο.
Του Αποστόλη Ζώη . Εφημερίδα " ΕΡΕΥΝΑ " .
Η έρευνα της εφημερίδας ΕΡΕΥΝΑ δείχνει σήμερα πως στην Τρικάλων –Λάρισας δύσκολα θα μπει εργολάβος πριν το καλοκαίρι του 2011, η επιβίωση του δρόμου Τρίκαλα-Γρεβενά εξαρτάται από τα Τέμπη, η σύνδεση με την Καρδίτσα γίνεται μέσω ενός… αγροτικού δρόμου ενώ η σήραγγα της Γκρόπας φρενάρει την επικοινωνία με τον νομό Άρτας – Ποιοι θα αναλάβουν τις ευθύνες τους;
Ενώ ήδη διανύουμε το δέκατο χρόνο στον 21ο αιώνα, ο νομός μας βιώνει μια ιδιότυπη οδική απομόνωση με τους όμορους νομούς του, παραπέμποντας σε άλλες εποχές, όταν το ελληνικό κράτος έκανε τα πρώτα βήματα συγκρότησης και οργάνωσης. Οι ευθύνες είναι πολλές και προς κάθε κατεύθυνση για αυτή την τραγική εικόνα της οδικής περιθωριοποίησης όταν η περιοχή μας βρίσκεται στο κέντρο της χώρας και αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο προς τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας.
Η Ε.Ο. Τρικάλων – Λάρισας, θυμίζει δρόμο που τώρα σχεδιάζεται δημιουργώντας εικόνες τεχνικών πειραματισμών .
Η Τρικάλων – Καρδίτσας είναι περισσότερο αγροτικός δρόμος .
Η Τρικάλων – Άρτας είναι απροσπέλαστη αν δεν λειτουργήσει η σήραγγα της Γκρόπας, ενώ
Η Τρικάλων – Γρεβενών σε λίγους μήνες αν συνεχιστεί το κλείσιμο των Τεμπών, θα πάψει να υφίσταται!
Τρίκαλα-Άρτα .
Εορταστικό θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει το κλίμα που επικράτησε κατά την ενημερωτική συνάντηση των εκπροσώπων των Περιφερειών Θεσσαλίας και Ηπείρου, των Νομαρχών Τρικάλων και Άρτας, εκπροσώπων των ΤΕΔΚ των δύο Νομών, Δημάρχων και φορέων, που πραγματοποιήθηκε τον περασμένο Ιούνιο στα όρια των Νομών Τρικάλων και Άρτας με αφορμή την ολοκλήρωση των έργων και την παράδοση σε χρήση του δρόμου που συνδέει πλέον τα Τρίκαλα με την Άρτα. Κατά τη συνάντηση αυτή εξετάσθηκαν και οι προοπτικές που ανοίγονται για τους δύο νομούς και τις δύο Περιφέρειες, καθώς και οι τομείς που θα αποτελέσουν πλέον πεδία ευρύτερης συνεργασίας για ανάπτυξη και πρόοδο. Το συγκεκριμένο έργο, τονίστηκε είναι ένα ακόμη σημαντικό έργο, πολύτιμος μοχλός ανάπτυξης και προόδου σε κρίσιμους για την χώρα και την οικονομία μας τομείς, η άνετη και ασφαλής οδική σύνδεση Τρικάλων-Άρτας που ήταν άπιαστος στόχος και όνειρο πολλών γενεών δύο μεγάλων και πολυπαραγωγικών γεωγραφικών διαμερισμάτων (Θεσσαλία, Ήπειρος) έχει πλέον ολοκληρωθεί και παραδοθεί σε χρήση. Μετά δε και την ολοκλήρωση της σήραγγας της Γκρόπας, περί τα τέλη του 2009, όπως είχε τονιστεί χαρακτηριστικά, η απόσταση και ο χρόνος ταξιδιού περιορίζονται σημαντικά, ενώ ταυτόχρονα καθίσταται ανετότερη και ασφαλέστερη η μετακίνηση από Τρίκαλα προς Άρτα και το αντίθετο. Μόνο που το έργο της σήραγγας της Γκρόπας ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί κάνοντας αδύνατη τη διέλευση οχημάτων κατά τους χειμερινούς μήνες και όχι μόνο.
Του Αποστόλη Ζώη . Εφημερίδα " ΕΡΕΥΝΑ " .
Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010
Μαγκριώτης : Έργα στη Θεσσαλια ΝΑΙ , εκτροπή Αxελώου ΟΧΙ ;
Καμία αναφορά στο έργο εκτροπής του Αχελώου δεν έκανε ο υφυπουργός Υποδομών κ. Γ. Μαγκριώτης στην χθεσινή έναρξη εργασιών του 2ου Αναπτυξιακού Συνεδρίου Καρδίτσας.
Το κυβερνητικό στέλεχος, η έλευση του οποίου δημιούργησε προσδοκίες στην περιοχή της Δυτικής Θεσσαλίας, τόσο στην ομιλία του όσο και σε δηλώσεις προς τους δημοσιογράφους της γειτονικής πόλης δεν έκανε καμία αναφορά στο έργο. Απλά περιορίστηκε να πει ότι «η κυβέρνηση δεν θα αφήσει τη Θεσσαλία να ερημοποιηθεί» χωρίς όμως να διευκρινίσει τον τρόπο και αν τελικά η εκτροπή του Αχελώου περιλαμβάνεται στο σχεδιασμό της προς την κατεύθυνση αυτή. Μια τοποθέτηση που έρχεται να ενισχύσει την ομιχλώδη στάση της κυβέρνησης απέναντι στο έργο και προκαλεί πολλά ερωτηματικά για την πολιτική βούληση που υπάρχει.
«Θέλω να επαναλάβω τη δέσμευση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στην προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ στη Λάρισα, ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουμε την ερήμωση της Θεσσαλίας. Μέσα από ένα ολοκληρωμένο σχεδιασμό είμαστε βέβαιοι πως σύντομα η Θεσσαλία θα επανακτήσει τη δυναμική αλλά και βιώσιμη ανάπτυξη της αγροτικής της οικονομίας» ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Μαγκριώτης και ανακοίνωσε ότι από το υπουργείο Περιβάλλοντος δημοπρατήθηκαν και θα ολοκληρωθούν σε δώδεκα μήνες τα διαχειριστικά σχέδια που επιβάλει η οδηγία 60/2000.
«Μέσα από έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό σύντομα η Θεσσαλία θα ανακτήσει την παραγωγική δυναμική της» κατέληξε.
Όσον αφορά τα υπόλοιπα ζητήματα τόνισε ότι «στις άμεσες προτεραιότητές μας η επιτάχυνση, ο σχεδιασμός και η χρηματοδότηση της κατασκευής απαραίτητων έργων υποδομής, όπως η κατασκευή του Ε65 που θα συνδέει την ΠΑθΕ με την Εγνατία Οδό και η βελτίωση της εθνικής οδού Καρδίτσας-Τρικάλων». Το αναπτυξιακό συνέδριο της Καρδίτσας ολοκληρώνεται αύριο.
Δημοσιεύτηκε: Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010, 17:53 από E-enimerosi .
Το κυβερνητικό στέλεχος, η έλευση του οποίου δημιούργησε προσδοκίες στην περιοχή της Δυτικής Θεσσαλίας, τόσο στην ομιλία του όσο και σε δηλώσεις προς τους δημοσιογράφους της γειτονικής πόλης δεν έκανε καμία αναφορά στο έργο. Απλά περιορίστηκε να πει ότι «η κυβέρνηση δεν θα αφήσει τη Θεσσαλία να ερημοποιηθεί» χωρίς όμως να διευκρινίσει τον τρόπο και αν τελικά η εκτροπή του Αχελώου περιλαμβάνεται στο σχεδιασμό της προς την κατεύθυνση αυτή. Μια τοποθέτηση που έρχεται να ενισχύσει την ομιχλώδη στάση της κυβέρνησης απέναντι στο έργο και προκαλεί πολλά ερωτηματικά για την πολιτική βούληση που υπάρχει.
«Θέλω να επαναλάβω τη δέσμευση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στην προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ στη Λάρισα, ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουμε την ερήμωση της Θεσσαλίας. Μέσα από ένα ολοκληρωμένο σχεδιασμό είμαστε βέβαιοι πως σύντομα η Θεσσαλία θα επανακτήσει τη δυναμική αλλά και βιώσιμη ανάπτυξη της αγροτικής της οικονομίας» ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Μαγκριώτης και ανακοίνωσε ότι από το υπουργείο Περιβάλλοντος δημοπρατήθηκαν και θα ολοκληρωθούν σε δώδεκα μήνες τα διαχειριστικά σχέδια που επιβάλει η οδηγία 60/2000.
«Μέσα από έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό σύντομα η Θεσσαλία θα ανακτήσει την παραγωγική δυναμική της» κατέληξε.
Όσον αφορά τα υπόλοιπα ζητήματα τόνισε ότι «στις άμεσες προτεραιότητές μας η επιτάχυνση, ο σχεδιασμός και η χρηματοδότηση της κατασκευής απαραίτητων έργων υποδομής, όπως η κατασκευή του Ε65 που θα συνδέει την ΠΑθΕ με την Εγνατία Οδό και η βελτίωση της εθνικής οδού Καρδίτσας-Τρικάλων». Το αναπτυξιακό συνέδριο της Καρδίτσας ολοκληρώνεται αύριο.
Δημοσιεύτηκε: Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010, 17:53 από E-enimerosi .
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010
Άλλη εποχή . . . . . . .
Εικόνα μιας άλλης εποχής από την ορεινή πατρίδα .
Αλήθεια πόσα σπίτια στην ορεινή πατρίδα είναι σκεπασμένα με πέτρα ;
Μετρημένα στα δάχτυλα του χεριού μας . . . . . . .
ΚΡΙΜΑ . . . . .
Ε-65 .
Ημερίδα στα Τρίκαλα για τον αυτοκινητόδρομο Ε - 65 .
Ενημερωτική ημερίδα με τίτλο «Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας (Ε – 65) – Επιπτώσεις και Προοπτικές» που θα γίνει το Σάββατο 13 Μαρτίου 2010, (10 π.μ. – 15.00) στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Τρικκαίων συνδιοργανώνουν η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Τρικάλων σε συνεργασία με την ΤΕΔΚ Νομού Τρικάλων και το ΤΕΕ Νομού Τρικάλων. Στην ημερίδα θα παρουσιαστούν αναλυτικά στοιχεία για το έργο και το χρονοδιάγραμμα για τον Ε - 65.Στην εκδήλωση εκτός από τους εκπροσώπους του ΥΠΕΧΩΔΕ και των εταιριών έχουν κληθεί οι Νομάρχες, Δήμαρχοι και Πρόεδροι ΤΕΔΚ όλης της Θεσσαλίας και οι Νομάρχες Ιωαννίνων, Γρεβενών, Καστοριάς, Φωκίδας, Φθιώτιδας και Ευρυτανίας, όπως και οι δήμαρχοι Λαμίας και Γρεβενών, περιοχών που θα διασχίζει ο Ε-65.
http://www.trikalanews.gr/js/highslide/graphics/zoomin.cur
Ενημερωτική ημερίδα με τίτλο «Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας (Ε – 65) – Επιπτώσεις και Προοπτικές» που θα γίνει το Σάββατο 13 Μαρτίου 2010, (10 π.μ. – 15.00) στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Τρικκαίων συνδιοργανώνουν η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Τρικάλων σε συνεργασία με την ΤΕΔΚ Νομού Τρικάλων και το ΤΕΕ Νομού Τρικάλων. Στην ημερίδα θα παρουσιαστούν αναλυτικά στοιχεία για το έργο και το χρονοδιάγραμμα για τον Ε - 65.Στην εκδήλωση εκτός από τους εκπροσώπους του ΥΠΕΧΩΔΕ και των εταιριών έχουν κληθεί οι Νομάρχες, Δήμαρχοι και Πρόεδροι ΤΕΔΚ όλης της Θεσσαλίας και οι Νομάρχες Ιωαννίνων, Γρεβενών, Καστοριάς, Φωκίδας, Φθιώτιδας και Ευρυτανίας, όπως και οι δήμαρχοι Λαμίας και Γρεβενών, περιοχών που θα διασχίζει ο Ε-65.
http://www.trikalanews.gr/js/highslide/graphics/zoomin.cur
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010
Άρχισαν τα όργανα . . . . . .
«Γκρίνια» και γραπτή από «πράσινους» δημάρχους των Τρικάλων προς την Κυβέρνηση
"ΓΚΡΙΝΙΑ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ 42% ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ 50% ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΔΗΜΑΡΧΟΥ Οι «γκρινιάρηδες», έχουν εκλεγεί από τον πρώτο γύρο με ποσοστό άνω του 42% αλλά κάτω όμως του 50% και θεωρούν ότι με την αλλαγή είναι πιθανόν το ΠΑΣΟΚ να απολέσει αρκετούς Δήμους......Στο σκεπτικό της «γκρίνιας» και ότι «είναι εκ φύσεως αδύνατη, η πολιτική συνεργασία με άλλα κόμματα ειδικά τώρα που το ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση» και προσθέτουν πως «μια πολιτική συνεργασία θα οδηγήσει μοιραία στην δημιουργία αντικυβερνητικού μετώπου».Σύμφωνα με πληροφορίες του trikalanews.gr έχουν φύγει επιστολές «πράσινων» δημάρχων του Νομού προς την «Ιπποκράτους», όπου εκφράζονται οι παραπάνω προβληματισμοί τους.
"ΓΚΡΙΝΙΑ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ 42% ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΟΥ 50% ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΔΗΜΑΡΧΟΥ Οι «γκρινιάρηδες», έχουν εκλεγεί από τον πρώτο γύρο με ποσοστό άνω του 42% αλλά κάτω όμως του 50% και θεωρούν ότι με την αλλαγή είναι πιθανόν το ΠΑΣΟΚ να απολέσει αρκετούς Δήμους......Στο σκεπτικό της «γκρίνιας» και ότι «είναι εκ φύσεως αδύνατη, η πολιτική συνεργασία με άλλα κόμματα ειδικά τώρα που το ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση» και προσθέτουν πως «μια πολιτική συνεργασία θα οδηγήσει μοιραία στην δημιουργία αντικυβερνητικού μετώπου».Σύμφωνα με πληροφορίες του trikalanews.gr έχουν φύγει επιστολές «πράσινων» δημάρχων του Νομού προς την «Ιπποκράτους», όπου εκφράζονται οι παραπάνω προβληματισμοί τους.
Φορέας Τζουμέρκων .
ΦΟΡΕΑΣ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ: Κύριο μέλημα η προστασία της Φύσης
«Υπάρχουν και άλλοι τρόποι παραγωγής ενέργειας, εκτός από τα φράγματα», δήλωσε σε χθεσινή συνέντευξη τύπου ο Πρόεδρος του Φορέα Διαχείρισης Τζουμέρκων Χρήστος Χασάνης, χημικός μηχανικός.Ακόμη τόνισε ότι «σε μια εποχή κρίσης της βιοποικιλότητας, όπου οι ρυθμοί εξαφάνισης των ειδών είναι έως και 100 φορές μεγαλύτεροι από τους φυσιολογικούς ρυθμούς εξαφάνισης στην ιστορία του πλανήτη, οι δραστηριότητες των ανθρώπων στα βουνά των Τζουμέρκων και του Περιστερίου, καθώς επίσης και στην χαράδρα Αράχθου, δρουν αθροιστικά και δημιουργούν το πρόβλημα καταστροφής του περιβάλλοντος».Ως σκοπός του Φορέα Διαχείρισης, που όπως επισημάνθηκε, έχει έδρα τα Ιωάννινα, είναι «η προστασία, η διατήρηση και η διαχείριση της φύσης και του τοπίου, ως φυσικής κληρονομιάς και πολύτιμου εθνικού φυσικού πόρου».Ειδικότερα επιδιώκεται η διατήρηση και ορθή διαχείριση των σπάνιων τοπίων, οικοτόπων και ειδών χλωρίδας, πανίδας και ιχθυοπανίδας, καθώς και η θεσμοθέτηση διαδικασιών και μέτρων για την εξασφάλιση της αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπου και φύσης στο πλαίσιο της αειφόρου ανάπτυξης.ΟΙ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΟΡΕΑΜεταξύ των δραστηριοτήτων του νέου Διοικητικού Συμβουλίου θα είναι εκπόνηση μελετών, η εκτέλεση έργων επισκευής, συντήρησης και σήμανσης πεζοπορικών διαδρομών-μονοπατιών, η εγκατάσταση συστήματος παρακολούθησης χαρακτηριστικών φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος κ.ά. Στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Φορέα Διαχείρισης Τζουμέρκων, εκπροσωπούνται και οι τρεις Νομοί, όπου εκτείνονται τα Τζουμέρκα, δηλαδή Ιωαννίνων, Άρτας και Τρικάλων.Συγκεκριμένα το νέο Διοικητικό Συμβούλιο αποτελείται από έξι αιρετούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και από τρεις μη αιρετούς:Χρήστος Χασάνης, Χημικός Μηχανικός ως Ειδικός Επιστήμονας.Λεοντάρης Γεώργιος, Δασολόγος, ως εκπρόσωπος του Υπουργείου ΠΕΚΑ.Μπαζούκας Αθανάσιος, Δασοπόνος, ως εκπρόσωπος των μη Κυβερνητικών Περιβαλλοντικών Οργανώσεων.Μαντζίλα – Μπούντζα Πανωραία, Αντινομάρχης Ιωαννίνων, ως εκπρόσωπος Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ιωαννίνων.Τσιανάκας Γεώργιος, Νομαρχιακός Σύμβουλος, ως εκπρόσωπος Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Άρτας.Κορμέτζας Βασίλειος, ως εκπρόσωπος της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Τρικάλων.Χασιάκος Χρήστος, Δήμαρχος Αγνάντων, ως εκπρόσωπος Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Άρτας.Μποβίλας Νικόλαος, Δημοτικός Σύμβουλος, ως εκπρόσωπος των Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Ιωαννίνων.Βουρλίτσης Δημήτριος, Πρόεδρος Κοινότητας Ασπροποτάμου, ως εκπρόσωπο των Δήμων και Κοινοτήτων του Νομού Τρικάλων.
«Υπάρχουν και άλλοι τρόποι παραγωγής ενέργειας, εκτός από τα φράγματα», δήλωσε σε χθεσινή συνέντευξη τύπου ο Πρόεδρος του Φορέα Διαχείρισης Τζουμέρκων Χρήστος Χασάνης, χημικός μηχανικός.Ακόμη τόνισε ότι «σε μια εποχή κρίσης της βιοποικιλότητας, όπου οι ρυθμοί εξαφάνισης των ειδών είναι έως και 100 φορές μεγαλύτεροι από τους φυσιολογικούς ρυθμούς εξαφάνισης στην ιστορία του πλανήτη, οι δραστηριότητες των ανθρώπων στα βουνά των Τζουμέρκων και του Περιστερίου, καθώς επίσης και στην χαράδρα Αράχθου, δρουν αθροιστικά και δημιουργούν το πρόβλημα καταστροφής του περιβάλλοντος».Ως σκοπός του Φορέα Διαχείρισης, που όπως επισημάνθηκε, έχει έδρα τα Ιωάννινα, είναι «η προστασία, η διατήρηση και η διαχείριση της φύσης και του τοπίου, ως φυσικής κληρονομιάς και πολύτιμου εθνικού φυσικού πόρου».Ειδικότερα επιδιώκεται η διατήρηση και ορθή διαχείριση των σπάνιων τοπίων, οικοτόπων και ειδών χλωρίδας, πανίδας και ιχθυοπανίδας, καθώς και η θεσμοθέτηση διαδικασιών και μέτρων για την εξασφάλιση της αρμονικής συνύπαρξης ανθρώπου και φύσης στο πλαίσιο της αειφόρου ανάπτυξης.ΟΙ ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΦΟΡΕΑΜεταξύ των δραστηριοτήτων του νέου Διοικητικού Συμβουλίου θα είναι εκπόνηση μελετών, η εκτέλεση έργων επισκευής, συντήρησης και σήμανσης πεζοπορικών διαδρομών-μονοπατιών, η εγκατάσταση συστήματος παρακολούθησης χαρακτηριστικών φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος κ.ά. Στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Φορέα Διαχείρισης Τζουμέρκων, εκπροσωπούνται και οι τρεις Νομοί, όπου εκτείνονται τα Τζουμέρκα, δηλαδή Ιωαννίνων, Άρτας και Τρικάλων.Συγκεκριμένα το νέο Διοικητικό Συμβούλιο αποτελείται από έξι αιρετούς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και από τρεις μη αιρετούς:Χρήστος Χασάνης, Χημικός Μηχανικός ως Ειδικός Επιστήμονας.Λεοντάρης Γεώργιος, Δασολόγος, ως εκπρόσωπος του Υπουργείου ΠΕΚΑ.Μπαζούκας Αθανάσιος, Δασοπόνος, ως εκπρόσωπος των μη Κυβερνητικών Περιβαλλοντικών Οργανώσεων.Μαντζίλα – Μπούντζα Πανωραία, Αντινομάρχης Ιωαννίνων, ως εκπρόσωπος Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ιωαννίνων.Τσιανάκας Γεώργιος, Νομαρχιακός Σύμβουλος, ως εκπρόσωπος Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Άρτας.Κορμέτζας Βασίλειος, ως εκπρόσωπος της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Τρικάλων.Χασιάκος Χρήστος, Δήμαρχος Αγνάντων, ως εκπρόσωπος Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Άρτας.Μποβίλας Νικόλαος, Δημοτικός Σύμβουλος, ως εκπρόσωπος των Δήμων και Κοινοτήτων Νομού Ιωαννίνων.Βουρλίτσης Δημήτριος, Πρόεδρος Κοινότητας Ασπροποτάμου, ως εκπρόσωπο των Δήμων και Κοινοτήτων του Νομού Τρικάλων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)